QGPlanet

14 November 2009

¡Maldición!

Blog

Si se quiere hacer una tarta de manzana de cero…

gDG5j
Hay que inventar primero el Universo.

Tenía que hacerlo. Vía reddit.

Por Marito, el 14 November 2009, at 05:19 PM

12 November 2009

no estoy loca, sólo soy mentalmete divergente

Blog

Perdiendo.

Siento que he vuelto a tu vida, y nada ha cambiado. Sé que no se puede cambiar a un hombre, y que desde luego no se puede cambiar a un hombre como tú, pero, sigo queriendo que cambie algo un poquito, por lo menos, para mí. Que no vuelvas a ser aquella persona que eras, que si [...]

Por Bealie, el 12 November 2009, at 11:03 AM

11 November 2009

Ata o azucre pode queimar

Blog

Once minutos.

Según Platón al principio de la creación, los hombres y las mujeres no eran como son hoy; había sólo un ser, que era bajo, con su cuerpo y un cuello, pero cuya cabeza tenía dos caras, cada una mirando en una dirección. Era como si dos criaturas estuviesen pegadas por la espalda, con dos sexos opuestos, cuatro piernas, cuatro brazos.

Los dioses griegos, sin embargo, eran celosos, y vieron que una criatura que tenía cuatro brazos trabajaba más, dos caras opuestas estaban siempre vigilantes y no podían ser atacadas a traición, cuatro piernas no exigían tanto esfuerzo para permanecer de pie o andar durante largos períodos. Y lo que era más peligroso: la criatura tenía dos sexos diferentes, no necesitaba a nadie más para seguir reproduciéndose en la tierra.

Entonces dijo Zeus, el supremo señor del Olimpo: “Tengo un plan para hacer que estos mortales pierdan su fuerza”. Y, con un rayo, partió a la criatura en dos, y así creó al hombre y a la mujer. Eso aumentó mucho la población del mundo, y al mismo tiempo desorientó y debilitó a los que en él habitaban, porque ahora tenían que buscar su parte perdida, abrazarla de nuevo, y en ese abrazo recuperar la antigua fuerza, la capacidad de evitar la traición, la resistencia para andar largos períodos y soportar el trabajo agotador. A ese abrazo donde los dos cuerpos se confunden de nuevo en uno lo llamamos sexo.

Eu sigo no meu mundo paralelo, de almas, miradas e deseos.

Enorme.

Por Aru, el 11 November 2009, at 09:18 PM

10 November 2009

no estoy loca, sólo soy mentalmete divergente

Blog

Vagancia.

A veces, no sé a donde nos dirigimos, pero pena y vagancia me da pensarlo…

Por Bealie, el 10 November 2009, at 02:38 PM

09 November 2009

Ata o azucre pode queimar

Blog

Once minutos.

-¿Sabes lo que es la soledad?

-Sé lo que es.

-Pero no sabes qué es la soledad cuando se tiene la posibilidad de estar con todo el mundo, cuando se recibe todas las noches una invitación para una fiesta, un cóctel, un estreno de teatro. Cuano el teléfono no deja de sonar, y son mujeres a las que les encanta tu trabajo, que dicen que les gustaría mucho cenar contigo, son hermosas, inteligentes, educadas. Y algo te empuja lejos y te dice : no vayas. No te vas a divertir. Una vez más pasarás la noche entera intentando impresionarlas, gastarás tu energía demostrándote a ti mismo que eres capaz de seducir al mundo. Entonces me quedo en casa, entro en mi estudio, busco la luz que vi en ti, y sólo consigo verla mientras trabajo.

Ésa es la verdadera experiencia de la libertad : tener lo más importante del mundo sin poseerlo.

Once minutos.

Paulo Coelho.

Totalmente encantada. Non hai moito máis que decir ao respecto e sobra calquer explicación.

Son tan só formas de madurar ideas.

Por Aru, el 09 November 2009, at 08:31 PM

no estoy loca, sólo soy mentalmete divergente

Blog

El último reducto

Blog

Volvere…

Bueno parece que, como todo en la vida, hay veces que hace falta un descanso para poder empezar de nuevo, asi que creo que es hora de volver a cojer el toro por los cuernos y volver a escribir por aqui.

Tareas pendientes de este blog, mejorarlo basicamente en todo lo que es el aspecto visual, asi que cuando se me quite el amargue que tengo encima de trabajar XD me pondre a trabajar en ello.

Ala pa los pocos que me leeis. ¡He vuelto!

Por chusky, el 09 November 2009, at 02:48 PM

Ata o azucre pode queimar

Blog

plass

E de repente veste no sitio ao que sempre evitaches chegar.

O único destino que non querias está diante de ti.

Iso pasa se vas á deriva, ou se fuches tan idiota de guiarte por bancos de peces que van ao sitio que ti non queres ir.

Polo menos puideches preguntar a onde se dirixian, non?

Xa che vale, tia.

Non te podes pasar a vida escapando das situacións, non mentras non busques outras situacións para reemplazalas.

A algun sitio hai que chegar, se ti non indicas o rumbo enton alguen o indicará por ti.

Si, da a volta agora, deberias verte. Todo ten arreglo. Hai cousas que importan máis que o lugar ou o tempo. Importan os abrazos e o como.

O resto? o resto non é máis que un mísero adorno.

Por Aru, el 09 November 2009, at 12:01 PM